zaterdag 15 januari 2011

Daar ben ik dan eindelijk




Een nieuwe dag........
Na een week van rennen en vliegen ben ik weer terug "gevlogen" naar het rustige Drenthe. Het begon allemaal op vrijdag 7 januari 2011. Wij stonden op punt om naar Joan toe te gaan die jarig was. Willem riep mij en zei "Karin telefoon, Joan"....dus ik dacht dat is Joan en in een flitst dacht ik"wat moedig dat zij mij belt"want zoals velen weten heeft Joan afasie na een CVA. Moet wel opgemerkt worden dat Joan steeds meer kan zeggen en haar gespreksboek nooit meer gebruikt.
Maar nee, het was Joan Staal, onze vroegere buurvrouw uit Nieuw-Vennep. Haar man Oene was stervende....of ik nog "in uitvaarten deed"... dit was dus wel een heel ander gesprek dat ik had verwacht. Na een paar uur belde Joan dat haar man, Oene, was overleden. Wij waren al onderweg naar `andere Joan`....Stuur om en naar Heemstede gereden om daar de uitvaart voor een deel te gaan regelen. Zaterdag terug gereden en Wouter meegenomen naar Westerbork. Zaterdagavond naar Ge Reinders. Genoten van zijn zang en muziek. Wat een geweldige artiest en persoonlijkheid! Zondag gewerkt op de huisartsen spoed post in Hoogeveen. Maandag met Willem, op een "heen en weertje" naar de Randstad gegaan. Terwijl ik verder aan het bespreken was, heeft Willem voor mij een aantal dingen geregeld zoals "aangifte doen" in Hoofddorp. ......Dinsdag even geen gereis alleen maar regelen.Wel zijn wij naar het UMCG in Groningen geweest en zijn er afspraken gemaakt om in Willem zijn onderkaak 2 implantaten te plaatsen. De goedkeuring was/is binnen, dus hopelijk krijgt Willem weer wat meer "kauwplezier" Maar voordat zover is duurt het al met al nog wel een maand of 8.Woensdag heb ik een heerlijke (verjaardags)maaltijd gekookt voor Joan en Johan en haar o.a mijn zelfgemaakte heksen kussentje gegeven. Donderdag na een gesprek met mijn manager gehad te hebben van de huisartsen spoed dienst, naar Ine gereden die in Heemstede woont. Vanaf daar, vrijdag vertrokken naar crematorium Westerveld te Driehuis. Als of ik nooit weg was geweest. Vele bekende en ik voelde mij weer als de bekende "vis"in het water. De uitvaart is gegaan zoals Joan en de familie dat wilden. Er was een traan maar ook veel gegniffel over de leuke anekdotes die er verteld werden over Oene. Na de uitvaart langs Kirsten gegaan...Nu, zo een welkom heb ik nog nooit gehad...De kinderen bleven er zowat in want ik was nog gekleed in mijn uitvaart pak....Zo hadden zij oma nog nooit gezien....wel in een werkkleding maar nooit zo.....Toen Kirsten had uitgelegd waarom ik er zo uit zag en wat ik had gedaan die middag, wekte dat toch wel enige vragen op bij een vriendje van Eline....prachtig om te zien en te horen wat hij vroeg....Ook mooi om te horen hoe Kirsten daar antwoord op gaf. Ik blijf van mening dat kinderen meer begrijpen dan je denkt en dat "de dood"nu eenmaal echt bij en in het leven hoort!. Na mij omgekleed te hebben en na een kop koffie, Wouter gebeld of hij nog mee ging naar Drenthe...nee dus. Hij komt nu maandag. Bij Wim in Heemskerk rode kool gegeten en rond 19.00 uur vertrokken naar Westerbork. Ik vond het een vreselijke reis....regen......gaten in de weg...donker........ mensen die zomaar invoegen...Gelukkig was er een mooi programma op de radio.Willem ontving mij met "open armen" en na een wijntje heerlijk in een fris bed gedoken....Zalig geslapen.
Nu is het zaterdag en vanavond komt Eric bij ons mosselen koken. Morgen als het even kan wandelen in het bos. Morgenavond werken op de huisartsen spoed post. De afgelopen week had ik zo wat geen diensten! Toeval? Ik geloof er niet in.Het viel allemaal moeiteloos in elkaar alsof het zo moest zijn. Het was mij het weekje wel.

Geen opmerkingen: