maandag 19 mei 2014

Waar moet ik beginnen?

Nou gewoon bij het begin......De auto, ons paarse paasei, opgehaald bij de dealer...mooi kleurtje he?
Woensdag 30 april kwam Kirsten met de kinderen naar Drenthe. Het was een zeer geslaagde dag......de meiden zijn gaan zwemmen.....en wij, Willem en ik, zijn met Lieke naar de Jumbo geweest.
 
 

 Ik voelde mij echt oma.......Kirsten is even alleen weg gegaan...daar had zij behoefte aan.
Het was heerlijk ontspannen en Jarno heeft opa geholpen met een heleboel zand uit de kippenren te scheppen en er vers in te doen. Feest!


De kinderen en ik zijn aan het koken geslagen....Maar lieve kleinkinderen, dit doet oma echt de volgende keer alleen want het was niet echt relaxed. Kirsten hielp mij later.

Na het eten zijn zij weer naar huis gegaan. Kirsten heeft zich heerlijk kunnen ontspannen...dus voor herhaling vatbaar.
De volgende dag weer werken en op 2 mei mijn nieuwe computer gehaald. Er kwam een meevaller van de CHD, en dat moet je toch goed besteden niet waar?
Ook zijn wij naar de praktijk ondersteuner geweest die Willem heeft voorgelicht over zijn
"diabeet "zijn en de schildklier problemen.
De dagen waren voor de rest gevuld met werken en genieten van de tuin.

Suus belde dat het echt niet goed ging met Jos en wanneer ik kwam. Jos is nu 91 jaar en hij vertelde mij al eerder "Karin ik had nooit zo oud moeten worden".
De vader van Michel werd weer opgenomen . Vrijdagmorgen werden zij, de kinderen, in de morgen bij elkaar geroepen in het ziekenhuis en op 9 mei, dus de zelfde avond,  is hij  overleden.
 Kirsten belde mij op en was totaal van "de leg". Ook ik was bijzonder aangedaan je kind zo te horen huilen en niets kunnen doen....ja luisteren. Ik in Drenthe en zij in IJmuiden....Ik heb meteen met haar afgesproken dat ik maandag naar haar toe kwam. Eerder hoefde niet van haar.
Maandagmorgen op tijd vertrokken met ons "paarse paasei" naar IJmuiden.
 Ook even langs de moeder van Mies gegaan. De dag veel gepraat. In de middag ben ik naar Jos toe gegaan die op mij een zeer zwakke indruk maakte. Hij viel af en toe weg. Ik heb dit eerder gezien bij hem. Vincent , zijn zoon, zou de volgende dag komen.
Na een bewogen dag in de avond weer terug gegaan naar Westerbork. De volgende dag moesten wij naar het UMCG naar de cardioloog en naar de controle van Willem zijn ICD//Pacemaker. Uitgebreid met de cardioloog gesproken en hij zend alle gegevens naar het Bethesda  ziekenhuis in Hoogeveen. Hij begreep de stap van ons. Wij mogen altijd terug komen voor raad etc. Ik heb al mijn  diensten geruild en ben donderdag naar de randstad vertrokken. Lieve collega's...ik wil jullie ontzettend bedanken voor jullie flexibiliteit....echt heel fijn!!!!!
 Ik met de trein en Willem komt dan zaterdag met de auto en neemt mij terug. In de trein was het vreselijk vies......

Kirsten heeft mij opgehaald bij het station. Zij gingen die avond naar de condoleanceavond. Ik heb voor Mies, Kirsten en ik, lof met ham en kaas uit de oven gemaakt. De kinderen kregen snijbonen. Vis gehaald in IJmuiden en deze kabeljauw heerlijk gebakken met een hollandaise saus erbij. Ook Julia bleek de kabeljauw heerlijk te vinden. Kirsten bracht mij naar Angele waar ik 2 nachten geslapen heb. Vrijdag een rustdag.......Ik ben de stad in geweest en heb Jos weer bezocht. Echter....toen zijn zoon binnen kwam....zag hij mij niet meer en ben ik vertrokken. Jos was weer duidelijk opgeknapt en gaat 25 mei weer naar huis...niet te geloven.....wat heeft deze man een levensdrang, al zegt hij soms van niet. Zei hij maandag nog dat hij de dood had gezien....daar was donderdag geen sprake meer van.
Eline was deze week naar Londen geweest met school.......

Zaterdag de uitvaart op Westerveld. Het weer werkte erg mee. Er waren 175 mensen en ook de kleinkinderen hadden een plekje in de dienst. Het was mooi en waardig.
Na een bezoekje met Angele in de Ark, zijn wij naar huis vertrokken.

 
 Doordat er 2 wegen waren afgesloten waren wij pas nu ruim 3 en een half uur thuis. Mijn bed stond er nog. Zondag om 12.00 werden wij wakker. Lekker in de tuin gewerkt en zondag weer op tijd naar bed gegaan. Nu begin ik aan een serie van 3 nachtdiensten en dan 2 dagen niet en dan weer een nachtdienst. Even doorbijten dus......De moeheid uit mijn botten begint langzaam weg te trekken. Wel doet het mij allemaal veel verdriet te weten dat je kind niet gelukkig is en daarbij weten dat ik er niets aan kan doen? Het enige wat ik kan doen is.....luisteren en geen oordeel vormen.......
De tuin ziet er trouwens prachtig uit...tuinbonen in bloei....bietjes (Janneke) staan er vrolijk bij........


Liefs, Karin
 

 

Geen opmerkingen: